PUBLIEKE INDICATOREN ASPECIFIEKE LAGE-RUGPIJN: DIAGNOSTIEK
Percentage patiënten met aspecifieke lage-rugpijn bij wie alarmsignalen of ‘rode vlaggen’ voor specifieke rugpijn zijn geïnventariseerd*.
Toelichting*: ‘Rode vlaggen’ kunnen een aanwijzing zijn voor een specifieke oorzaak van lage-rugpijn. Bij de eerste klachten van lage-rugpijn, of aan het begin van een nieuwe episode, moet een specifieke oorzaak van de klachten worden uitgesloten omdat dan een andere, specifieke behandeling vereist is. Enkele voorbeelden van rode vlaggen voor specifieke lage-rugpijn zijn: eerste begin van rugpijn optredend voor het 20e of na het 55e jaar, onverklaard gewichtsverlies, een infectieuze aandoening. (Afgeleid van*: ProKwaF (herformulering conform LESA))
Percentage patiënten met lage-rugpijn zonder alarmsignalen of ‘rode vlaggen’ waarbij geen beeldvormende diagnostiek is uitgevoerd.
Toelichting: Volgens de richtlijnen is beeldvormende diagnostiek bij aspecifieke lage-rugpijn niet zinvol. (Afgeleid van: NHG/WOK, ICSI, RAND (herformulering conform LESA))
Percentage patiënten met aspecifieke lage-rugpijn bij wie psychosociale risicofactoren (voor een chronisch beloop) of ‘gele vlaggen’ zijn geïnventariseerd.
Toelichting: Psychosociale risicofactoren kunnen wijzen op een verhoogde kans dat de lage-rugpijn langer aanhoudt of chronisch wordt. Voorbeelden zijn: inadequaat ziektegedrag, (bewegings)angst, catastroferende gedachten over pijn, problemen op het werk. Gele vlaggen: in de richtlijnen worden verschillende uitingen of risicofactoren genoemd, in ieder geval dienen de twee belangrijkste factoren te zijn geïnventariseerd: ‘catastroferende gedachten over pijn’ en ‘bewegingsangst’. (Afgeleid van: ProKwaF (herformulering conform LESA))
*: Voor een nadere specificering van de indicatoren (noemers) en achtergrondinformatie wordt verwezen naar de bijlagen bij dit rapport op de website van IQ healthcare (www.iqhealthcare.nl). De indicatoren hebben verder betrekking op een periode van de afgelopen 12 maanden. Voor met name de uitkomstindicator (8) geldt bovendien dat deze slechts correct geïnterpreteerd kan worden als rekening gehouden wordt met contextuele informatie, zoals samenstelling van de populatie (case-mix). Ten slotte is indicator 7 waarschijnlijk beter meetbaar via de patiënt dan via de zorgverlener of een geautomatiseerd registratiesysteem en is een aantal indicatoren beter uit te vragen op praktijkniveau via een praktijkvertegenwoordiger, zoals de indicatoren 10, 11 en 12.
Verwante indicatorenlijst:Verwante projecten:
